Znaczenie zasady nieingerencji: Lekcja z Wenezueli dla świata

Suwerenność a ingerencja międzynarodowa

Wpis Łukasza Kobeszki z Ośrodka Studiów Wschodnich rzuca światło na istotność zasady nieingerencji i jej historyczny rozwój. Zwraca uwagę, że operacja militarna w Caracas może być postrzegana jako złamanie tej zasady. 'Zasada suwerenności i nieingerencji w sprawy wewnętrzne suwerennych państw są ze sobą nierozerwalnie związane', pisze Kobeszko.

Podstawa prawna

Zasady nieingerencji zostały zakorzenione w Karcie Narodów Zjednoczonych z 1945 roku, które wprowadziły pojęcia suwerennej równości. Jednak, jak zauważa Kobeszko, 'do takiej ingerencji nie mają prawa Narody Zjednoczone rozumiane jako organizacja'. Jednak na poziomie ONZ zasada została formalnie uznana dopiero w 1970 roku w Deklaracji zasad prawa międzynarodowego.

Kontekst historyczny

Kobeszko przywołuje również rozwój prawa dyplomatycznego i konsularnego, szczególnie 'Konwencję wiedeńską o stosunkach dyplomatycznych' z 1961 roku, które po raz pierwszy wprowadziły pojęcia nieingerencji i nieinterwencji. Według niego, te zasady rozciągnięto później na cały szereg działań, które mogą naruszać suwerenność państw.

Współczesne wyzwania

Autor zwraca uwagę, że zasada nieingerencji bywa notorycznie łamana, lecz nadal pozostaje istotnym elementem prawa międzynarodowego, który wymaga ciągłego doprecyzowania. 'W rzeczywistości, po II wojnie światowej, żaden znaczący aktor międzynarodowy, mocarstwo globalne lub regionalne, nie przestrzegał zasady nieingerencji', podkreśla Kobeszko.

Interwencje humanitarne

Jak pisze autor, interwencje militarne używające roszczeń humanitarnych, są dzisiaj podejmowane znacznie rzadziej niż dawniej, co wynika z potrzeby ciągłego doprecyzowania i adaptacji zasad do zmieniającej się rzeczywistości.

'Z pewnością zasada nieingerencji wymaga ciągłego doprecyzowania i urealniania' - Łukasz Kobeszko