151. urodziny Wincentego Witosa uczczone w Bydgoszczy! Pod pomnikiem jednego z ojców Niepodległości pojawiły się kwiaty

Upamiętnienie

Symboliczny wieniec pod pomnikiem Witosa w Parku Ludowym, złożyła wczoraj naczelnik bydgoskiej delegatury Instytutu Pamięci Narodowej, Edyta Cisewska.

"Gorzki chleb skrajnej nędzy"

Wincenty Witos urodził się 21 stycznia 1874 roku w Wierzchosławicach w bardzo ubogiej rodzinie chłopskiej. Gdy miał 10 lat rodzice wysłali go do szkoły, do której uczęszczał przez cztery zimy. Dalszą edukację zdobywał w drodze samouctwa. Okazał się niezwykle zdolny. Wkrótce został stałym czytelnikiem i korespondentem tygodnika "Przyjaciel Ludu". Rozwijał swoje zainteresowania społeczno-polityczne i związał się z ruchem ludowym. Zdobywał kolejne szczeble politycznej kariery, jednak nigdy nie zerwał kontaktu z rodzinną wsią i gospodarstwem.

Po trzykroć premier

Podczas I wojny światowej aktywnie uczestniczył w życiu politycznym, angażując się w działalność niepodległościową. Po wojnie został wybrany posłem, obejmując przewodnictwo Klubu Poselskiego PSL „Piast”. Stał się  jedną z czołowych postaci II Rzeczypospolitej, politykiem dużego formatu. Trzykrotnie piastował funkcję premiera Polski. Po przewrocie majowym podał się do dymisji. Pozostawał   w opozycji, uznając rządy sanacji za szkodliwe dla państwa. Aresztowany na rozkaz Józefa Piłsudskiego, został osadzony w twierdzy wojskowej w Brześciu. Po zwolnieniu, doprowadził do zjednoczenia się ówczesnych partii ludowych i powstania jednego Stronnictwa Ludowego i udał się na polityczną emigrację do Czechosłowacji, jednak nigdy nie stracił łączności z krajem. Był inspiratorem wielkich manifestacji i strajków chłopskich w latach trzydziestych.

"Nie" dla Niemców i "nie" dla Sowietów

W czasie II wojny światowej aresztowany przez Niemców, konsekwentnie odmawiał jakiejkolwiek współpracy.  W 1945 r. został aresztowany przez sowieckie władze wojskowe. Pod groźbą wywiezienia do Moskwy namawiany był do rozmów z Bolesławem Bierutem, jednak i tym razem nie uległ. Został przeproszony za „pomyłkę” i odwieziony do Wierzchosławic. Specjalnym telegramem  powiadomiono go  o powołaniu go na funkcję pierwszego zastępcy przewodniczącego Krajowej Rady Narodowej.

Wincenty Witos zmarł 31 października 1945 r. w Krakowie. Został pochowany na cmentarzu parafialnym w Wierzchosławicach. Jak pisał: „pragnę spocząć na zawsze wpośród tych, z których wyszedłem, którym w pierwszym rzędzie zawdzięczam swoje wywyższenie, z którymi przez całe życie pracowałem i wspólną dolę znosiłem.”